Terug naar startpagina Trainingen Slachtofferhulp Curriculum vitae Persoonlijk Links naar andere interessante websites Contact me
   
 

November 2007   

Een bijzondere ontmoeting                                                                    

Vorige week vrijdag, 15 november, waren we onderweg van Siem Reap naar Aranyapratet. Dit als onderdeel van onze reis die begon in Vietnam, vervolgens dus Cambodja om te eindigen in Thailand. Een 22 daagse rondreis via Fox reizen (een organisatie die ik niemand zal aanbevelen).

De reis zelf was redelijk tot goed uitgestippeld. Je bent toch opgehangen aan datgene wat er op de markt is, tenzij je op eigen gelegenheid gaat. De moeite waard dit voor een volgend keer te overwegen. Evaluatief kijken we terug op een zeer geslaagde reis en laten we de mindere ervaringen buiten beschouwing.

Jullie zullen begrijpen dat Cambodja voor mij een extra dimensie was. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jullie leeft, maar ik kijk terug op een bijzondere periode in mijn leven.

Op dit moment ben ik nog zeer betrokken bij de terugkeer van militairen uit Uruzgan, ik train de adaptatie-gespreksleiders op de Harskamp. Dar trof ik laatst Rene Oele, John Veldkamp en Sander Horn. De gespreksleiders gaan dan naar Kreta waar tegenwoordig de eerste opvang (adaptatie) plaats vindt. Zelf ben ik na Cyprus ook daar al weer twee keren geweest. Mocht Uruzgan verlengd worden, dat lijkt nu dus met twee jaren, dan staan er al weer nieuwe trainingen op de rol. Niet gek voor een ouwe l… die met functioneel leeftijdsontslag is.

Maar goed waar gaat het hier om?

Ik had met de reisleider besproken dat ik in Cambodja op zoek zou gaan naar Malai Suo, onze tolk op de heuvel. Malai had mij ooit ergens in 1995 ’s nachts gebeld en wist ik daardoor dat hij iets in ‘communications’ deed. Mogelijk dat Michel me er ook iets over verteld heeft, maar dat weet ik niet meer. In elk geval, na drie dagen Siem Reap met het bezoek aan Angkor Wat en Angkor Tom op weg naar Sisophon. De route is absoluut onveranderd t.o.v. onze periode. Nog steeds een wasbord. Dat gaat per 2009 eindelijk veranderen.

Wat blijkt het geval, de Thaise regering, lees vliegtuigmaatschappijen, hebben een monopoliepositie tot die datum waarop vluchten van en naar Bangkok snel en goedkoop zijn en er niet aan de wegen mag worden gesleuteld. Hierdoor vliegt men dus liever. De verdragen lopen dus in 2009 af en mag er dan volop aan de wegen worden gewerkt in Cambodja. De bruggen, met uiteraard bypasses, liggen op de weg bijna gereed. Dat betekent dat het nog ongeveer slechts moet worden geasfalteerd en klaar is kees. Ik denk dat ik tussen Siem Reap en Aranyapratet ongeveer 80 tot 90 bruggen heb geteld.

Het binnenrijden van Sisophon was erg leuk, totaal onveranderd, de markt nog steeds op dezelfde plek. Van onze compagnie locatie is niets meer terug te vinden. Enfin, even snel eten en een uurtje op zoek naar Malai. Met de gids op een brommertaxi door Sisophon. Lachen dus.

                                                                                                                   

We deden een paar telefoonwinkels aan, maar niemand die Malai kende. Toen naar de telefoonmaatschappij, maar ook daar geen herkenning. Tot slot nog een internationale telefoonwinkel en dan maar terug naar de groep om af te reizen naar Thailand.

Ik heb een enveloppe met daarop geschreven het adres van Malai bij de heuvel. Hierboven had ik ooit de namen van onze tolken, Un Porng en Deng Tol geschreven. Die enveloppe liet de gids zien en wees op Malai’s naam. Bij de laatste winkel kwam een vrouw van middelbare leeftijd aangesjokt. Hoorde van het adres en kende daar wel mensen. Toen ze de enveloppe zag met de naam van Tol sloeg ze haar handen voor de mond en zei dat dat haar neef was. Ik zei dat Tol in Bangkok moest zijn en nu ongeveer 32 jaren oud. Dat klopte allemaal. De tante keek mij aan en maakte bewegingen dat ze mij herkende van een foto….. natuurlijk!!!! Ze omschreef de foto en tot mijn grote verbazing klopte het ook nog.

Wat is het verhaal hier achter? In 1993 werkte mijn (v)echtgenote Carmen bij de kodak. Zij had van een gezinsfoto een soort kalender laten maken. Een zwarte plastic 20 x 30 cm grote foto met daaronder dus een jaarkalender. Die hing tijdens onze uitzending bij mijn bed. Bij mijn vertrek eiste Tol die op. De foto hangt volgens die tante nog steeds bij Tol’s ouders in hun huisje. Ook wist die tante te vertellen wat er met onze bouwsels was gebeurd (door de monniken afgebroken en beneden weer opgebouwd), de matrassen die we hebben weggegeven en alle schoolspullen die wij met trucks naar de heuvel hadden laten brengen. Kortom ze wist veel en was vol lof over ons.

Op mijn vraag hoe het met Tol was moest ik even wachten. Er gingen veel bewegingen vooraf aan een greep naar de telefoon. Op zeker moment kreeg de gids de telefoon in de hand, brabbelde wat en vervolgens was ik aan de beurt. Daar had ik Tol zo waar na 14 jaren aan de lijn. Hij spreekt geen woord Engels en begon ik maar met wat kreten uit die tijd: ‘lekker belangrijk…’ en “luitenant, majoor, sergeant, korporaal… tot morgen!” Een schaterlach aan de andere kant van de lijn bleek onze grote kleine man van de heuvel, onze kok! De jongen die regelmatig mijn extra toetjes beschermde tegen opdringerige mariniers die hun arme ouwe opc wilde plagen….! (wie weet dit nog??)

Via de gids spraken we af dat hij in Bangkok naar het hotel zou komen. De volgende dag zouden wij naar Bangkok gaan na een overnachting in Aranyapratet. In het hotel had ik net mijn spullen gereed. Alles wat ik kon missen aan kleding en schoeisel, tasjes, tandenborstels en zeepjes uit de hotels, kinderkleding die door Carmen voor onze kleinkinderen waren gekocht, T-shirts van medereisgenoten, alles in een grote plastic zak.

Ik werd gebeld, mijn gast was gearriveerd. Ik naar beneden en daar stond hij. Nog onmiskenbaar de jongen die wij destijds achterlieten. Geen steek verandert. We vlogen elkaar ongeveer aan. Beiden lieten we ook nog een traan vallen en een paar reisgenoten, zo hoorden we later, liepen geëmotioneerd weg. Tol kon niet meer van me afblijven, hij pakte me maar beet. Ik stelde hem voor aan Carmen en we gingen een biertje drinken.

Via de serveersters in het hotel vernam ik beetje bij beetje hoe het hem was vergaan. Hij is nu zo’n 8 jaren in Ayutthaya, een plaats ongeveer 50 km. ten noorden van Bangkok waar hij werkt als stukadoor. Hij is inmiddels getrouwd en heeft een kindje van 4 jaren oud. De namen heeft hij wel verteld aan de hand van een klein fotootje, maar vergat ik op te schrijven. Wel heb ik zijn adres gekregen.

Zijn gezin woont ergens rond de heuvel. Hij spaart om uiteindelijk terug te kunnen naar Cambodja en daar een huis te bouwen. Een keer per jaar gaat hij naar huis, verder is het 10 tot 14 uren per dag 6 tot 7 dagen per week werken. Hij krijgt daar voor 9 vakantie dagen…. per jaar.

Dit zijn voor mij lessen nederigheid. Waar durven we over te klagen wanneer we dit soort verhalen beluisteren. Wel kan ik optekenen dat het eindelijk wat beter lijkt te gaan met Cambodja. In tegenstelling tot wat we tijdens onze reis hebben gezien op het platte land in Cambodja en Tonle Sap meer, lijkt de economie wat aan te trekken. In Siem Reap en Poi Pet was dat wel duidelijk te zien aan de schitterende hotels en in Poi Pet vooral casino’s op het stukje niemandsland tussen Cambodja en Thailand. Langs de route zie je nu al ommuurde stukken grond. Het is een kwestie van tijd en zal langs die snelweg heel veel handel worden gedreven. Volgens de gids is daar nog nauwelijks grond te koop. De staat heeft alles opgekocht…

Malai heb ik niet ontmoet, Tol vertelde dat Malai regelmatig werkt in Sisophon en Poi Pet. Van Sok weet hij niets en Porng zou nog bij de heuvel wonen. In mijn herinnering zou die zijn overleden, maar volgens Tol dus niet.

Tijdens het biertje zaten we onze Juliett film te bekijken. Ik heb het op DVD laten zetten, evenals wat foto’s en heb die in het hotel samen met Tol bekeken. Vele van jullie kon hij zich nog goed herinneren, een paar namen, met een Cambodjaanse uitspraak sprak hij uit. Zo was Ed ‘esje’ en sergeant Cees ‘ses’, enz.. Beide DVD’s heb ik hem meegegeven.

                                                                                                                    

Met ons gezin zijn we aan het bezien hoe we dit gezin kunnen bijstaan. Het lijkt me goed om onze kleinkinderen (4e op komst) iets mee te geven hoe het verderop in de wereld gaat.

Okay luitjes, dit was mijn reis door Vietnam, Cambodja en Thailand met Tol in de hoofdrol. Een schitterende reis, vooral Vietnam met zijn geschiedenis is zeer de moeite waard. Ik hoop dat jullie het leuk vinden dat ik je dit toestuur. Ik heb verre van allen een reactie gehoord t.a.v. de reünie van volgend jaar, dus heb je adressen van de jongens laat het even weten.

Groetjes Cor

 

 

Cor van Alderwegen

 

 

Als rode draad door het leven van Cor van Alderwegen (1948) loopt het sporten met als specialisme het voetbal. Zijn 34 jarige durende carrière binnen het Korps Mariniers bood hem de gelegenheid zijn hobby ten uitvoer te brengen en volgde hij verschillende trainersopleidingen. Hierbij werd hij bekend met het overbrengen van kennis en vaardigheden aan zeer leergierig personeel. Trainen, begeleiden, coachen en motiveren van mensen behoorde jarenlang tot zijn corps business.

Dit voerde hem weg uit de sport in de richting van HRM-functies en managementtrainingen.

 

Door de ‘nieuwe’ militaire (VN)taken waar het Korps Mariniers begin jaren ’90 mee te maken kreeg evenals zijn eigen uitzendervaringen, is het waarborgen van de psychohygiëne van terugkerend personeel uit crisisgebieden verworden tot zijn focus. Allerhande relevante (psychologisch gerelateerde) opleidingen hiertoe volgt hij als een soort permanente zelf actualisatie.

 

Sinds 2003 geniet hij van zijn FLO, maar is een rustig leven niet aan hem besteedt. Het leiden van adaptatiegesprekken en het opleiden van adaptatiegespreksleiders behoren nog altijd tot zijn werkterrein. Ook voor selectiewerkzaamheden, trainingen en teambuildings wordt hij door defensie regelmatig benaderd.

 

Sedert 2000 is hij op verschillende fronten betrokken bij Onderneming en Personeel in Balans (OPB). Naast het verzorgen van trainingen en coachtrajecten voor OPB is hij verbonden aan Directe Opvang en Nazorg (D.O.e.N. BV). Een bureau voor slachtofferhulp. Hier wordt m.n. personeel met incidentele traumatische ervaringen door hem opgevangen en indien PTSS gediagnosticeerd, doorverwezen naar de nazorg (EMDR). Verschillende trainingen, presentaties en daaruit voortvloeiende werkzaamheden zoals winkel- en agressietrainingen behoren hierbij tot zijn aangegane verplichtingen, hierbij is de moederonderneming Training en Adviesburo Rikken (T&AR) dikwijls de opdrachtgever.

 

Het meeste plezier en energie ontvangt hij bij de training Persoonlijke Effectiviteit in Balans (PEiB). Een training voor personen die niet bij machte zijn behoorlijke sommen geld neer te leggen, geen groot kantoor/werkgever achter zich hebben, maar zichzelf wel verder willen ontwikkelen. Een vorm van assertiviteit training waarbij zelfreflectie en effecten van eigen gedrag centraal staan.

 

Naast al deze bijzondere werkzaamheden blijkt er nog voldoende tijd om te genieten van zijn echtgenote, kinderen en hun gezinnen. Zijn kleinkinderen ervaart hij daarbij als zijn grootste geschenk.