Terug naar startpagina Trainingen Slachtofferhulp Curriculum vitae Persoonlijk Links naar andere interessante websites Contact me
   
 

 Directe Opvang en Nazorg (D.O.e.N. bv)                        

De activiteiten die ik op dit gebied verricht hebben alles te maken met het opvangen van mensen die een min of meer traumatische ervaring hebben opgelopen.

Hoe gaat dit in zijn werk?
Ik ben aangesloten bij D.O.e.N. bv te Druten, een specialist op het gebied van opvang en nazorg.
(zie www.doenbv.nl)

D.O.e.N. heeft een helpdesk die 24 uur bemand is. Zodra een organisatie in contact treedt met deze helpdesk naar aanleiding van een calamiteit gaat men over tot het bieden van hulp. Één van de hulpverleners wordt gebeld. Men houdt hierbij rekening met de geografische afstand van de woonplaats van de hulpverlener en de plaats des onheils. We garanderen binnen twee uren aanwezig te zijn.

De hulpverlener treedt in contact met de leidinggevende. Rijdt naar de plek van de calamiteit en begint zijn opvang. Soms kan de opvang niet direct plaatsvinden omdat bv. de politie nog bezig is met het sporenonderzoek, getuigenverklaringen afgenomen dienen te worden of dat een slachtoffer voor behandeling naar het ziekenhuis is. Wij passen ons vanzelfsprekend aan.

Zodra eenieder gereed is met eventuele plichtplegingen start de opvang. Hierbij staat de hulpverlener nadrukkelijk stil bij de opgedane ervaringen van de slachtoffers. Het grootste voordeel m.i. is wat wij als hulpverlener hierbij aan kunnen aanbieden is de nazorg voor deze slachtoffers. Dit overigens, met alle respect, in tegenstelling tot het reguliere bureau "slachtofferhulp".

Deze nazorg: Eye Movement and Desensitization and Reprocessing (E.M.D.R.), is een therapie die in het kader van ons werk bij D.O.e.N. bv vooral ingaat op het recent opgelopen trauma.
(zie www.ggzrichtlijnen.nl).

Mijn ervaring als "doorverwijzer" naar deze therapie is tot op heden uitsluitend positief. Ik noem het kleine wondertjes die ik regelmatig zie plaatsvinden. De EMDR therapie leidt tot geen of nauwelijks ziekteverzuim (hooguit een uurtje eerder naar huis door vermoeidheid) van de door mij opgevangen slachtoffers.

Dit maakt dat het niet alleen bijzonder prettig voor de te betreuren slachtoffers is, maar ook prettig voor de werkgevers. Natuurlijk zit er een financieel plaatje aan, maar die weegt niet op tegen de kosten van ziekteverzuim en alles wat daarmee samenhangt. De praktijk leert mij dat het personeel verguld is met het zorgpakket van de werkgever, de werkgever tevreden is dat hij geen ander/ extra personeel behoeft in te zetten en dat hierbij dikwijls de complimenten over en weer vliegen, ondanks de vervelende situatie waarin men tijdelijk vertoeft.

Nadat wij de eerste opvang hebben afgerond, maken we een eerste vervolgafspraak, hierbij komt ieder weer bij elkaar op dezelfde plek, indien mogelijk dezelfde tijd van het voorval en begeleiden we de eerste dagen daarna de pechvogels telefonisch. Hierbij diagnosticeren wij. Hoe reageert een persoon direct na afloop, hoe handelt ze daarna op het werk en thuis, hoe ziet de nachtrust er uit, hoe is haar gedrag in vergelijk met voor de tijd van de calamiteit. Dit alles om te bezien of therapie wenselijk is.

Wanneer we onze eerstelijns opvang hebben gedaan, nemen we contact op met onze tweedelijn. Dat is per definitie een psychotherapeut die ons allereerst vraagt naar de calamiteit, de reacties van de slachtoffers en daarna naar onze geestelijke gesteldheid. Hier worden ook onze bevindingen besproken en krijgen we in voorkomend geval wat tips.
Vervolgens bellen we met de helpdesk dat we weer gereed zijn voor een eventueel volgende calamiteit.

Iedere 6 weken houden we intervisie. Hier wil dat zeggen dat alle eerstelijners bij elkaar komen. Onze directieleden informeren ons over actuele zaken, bespreken we interventies van onszelf en doen we aan een soort van bijscholing.

Eigen ervaringen:
Ik ben sedert het najaar 2002 werkzaam bij D.O.e.N. bv.
In deze periode heb ik personeelsleden aan een diversiteit van voorvallen mogen opvangen, ik denk hierbij o.a. aan de opvang van:
  • (winkel)personeel dat slachtoffer werd van een gewapende overval;
  • personeel van stationswinkels die getuige waren van springers (zelfmoorden door voor een trein te springen);
  • personeel dat getuige was van één of meer moorden en/of zelfmoord;
  • personeel dat geconfronteerd werd met klanten die gereanimeerd dienden te worden;
  • personeel van geldwaardetransport die zijn aangevallen/ mishandeld en bestolen;
  • medewerkers die terminaal zijn, waarbij de overige medewerkers begeleiding behoeven;
  • een enkele keer ook klanten die betrokken waren bij een winkeloverval;
  • begeleiden van winkelpersoneel tijdens en na de rechtszaak van de overvaller;
  • verpleegkundigen die met agressie en/of extreme sterfgevallen te maken kregen, enz, enz..

    Door mijn jarenlange militaire ervaring, o.a. eigen uitzendingen naar crisisgebieden, maar ook de opvang van personeel terugkerend uit crisisgebieden, het geven van assertiviteitstrainingen en de professionele begeleiding van de tweedelijn bij D.O.e.N., maakt dat ik denk deze werkzaamheden voorlopig nog lang vol te kunnen houden!

  •